Vandaag is mijn Grote Voorbeeld overleden.
Ik heb enige tijd geleden een lied, een ode aan Ramses geschreven dat ik op 5 januari 2005 heb opgenomen met pianist Bert van den Brink in zijn studio in Ophemert.
Heerlijk en inspirerend om met een pianist te werken die zo een tekst kan dragen en tillen naar een hoger niveau... Mijn enige bedoeling was om dit lied aan Ramses te geven, te laten horen als blijk van waardering.
Goddank heb ik dit ook gedaan, gewoon gebeld naar het Sarphatihuis, gevraagd of hij afspraken had en op bezoek gegaan.
Wat een ontmoeting! Hij ontving me allerhartelijkst, waarna we in het atrium gingen zitten. Ik nog een koffie, hij al een wijntje.
Toen ik hem uitlegde wat de bedoeling van mijn bezoek was, werd hij nieuwsgierig en wilde hij het ook meteen beluisteren.
Helaas was zijn CD speler in zijn appartement (of eigenlijk: kamer) weg, gestolen of in reparatie, dat was mij niet duidelijk, waarna ik hem m'n iPod leende waar het ook opstond.
"Wie is die pianist?" galmde zijn stem door het atrium.
Hij kantelde zijn hoofd wat achterover, en neuriede meteen mee met de melodielijnen.
"Prachtig, heel mooi.... maar hoe heette je ook al weer?"
Toen ik mijn naam noemde, sprak hij deze uit zoals het zou moeten behoren te klinken, met een dictie en toon die ook lijkt te zijn uitgestorven.
"Kom we gaan een sigaret roken" zei hij en zonder zich af te vragen of ik daar aan deed, duwde Ramses zijn rollator en transportmiddel naar de rookruimte.
Ik heb voor de vorm maar een sigaret opgestoken, en we hebben gesproken over zijn liedjes, inspiratie, helden, Huub van der Lubbe en anderen die hem regelmatig kwamen opzoeken en mee naar buiten namen.
Of naar zijn oude huis, want daar wilde hij toch graag weer naar terugkeren.
Het gaf me wel een goed gevoel dat ik niet de enige was die om deze oude man gaf, en dat hij aan aandacht niet tekort kwam.
Uit het dashboardkastje van Rames' rollator kwam plotseling een verzameling kleine wijnflesjes te voorschijn die we samen deelden.
"Ik mag eigenlijk niet meer drinken, maar dit is wel een bijzondere gelegenheid, vind je niet?" zei hij terwijl de wijn vrolijk in het colaglaasje klokte.
Het mooie aan hem is dat hij in zijn leven 67 x 365 x 24 bijzondere gelegenheden heeft weten te creëren. En als dát geen goed voorbeeld is....
Lennaert
Ik heb enige tijd geleden een lied, een ode aan Ramses geschreven dat ik op 5 januari 2005 heb opgenomen met pianist Bert van den Brink in zijn studio in Ophemert.
Heerlijk en inspirerend om met een pianist te werken die zo een tekst kan dragen en tillen naar een hoger niveau... Mijn enige bedoeling was om dit lied aan Ramses te geven, te laten horen als blijk van waardering.
Goddank heb ik dit ook gedaan, gewoon gebeld naar het Sarphatihuis, gevraagd of hij afspraken had en op bezoek gegaan.
Wat een ontmoeting! Hij ontving me allerhartelijkst, waarna we in het atrium gingen zitten. Ik nog een koffie, hij al een wijntje.
Toen ik hem uitlegde wat de bedoeling van mijn bezoek was, werd hij nieuwsgierig en wilde hij het ook meteen beluisteren.
Helaas was zijn CD speler in zijn appartement (of eigenlijk: kamer) weg, gestolen of in reparatie, dat was mij niet duidelijk, waarna ik hem m'n iPod leende waar het ook opstond.
"Wie is die pianist?" galmde zijn stem door het atrium.
Hij kantelde zijn hoofd wat achterover, en neuriede meteen mee met de melodielijnen.
"Prachtig, heel mooi.... maar hoe heette je ook al weer?"
Toen ik mijn naam noemde, sprak hij deze uit zoals het zou moeten behoren te klinken, met een dictie en toon die ook lijkt te zijn uitgestorven.
"Kom we gaan een sigaret roken" zei hij en zonder zich af te vragen of ik daar aan deed, duwde Ramses zijn rollator en transportmiddel naar de rookruimte.
Ik heb voor de vorm maar een sigaret opgestoken, en we hebben gesproken over zijn liedjes, inspiratie, helden, Huub van der Lubbe en anderen die hem regelmatig kwamen opzoeken en mee naar buiten namen.
Of naar zijn oude huis, want daar wilde hij toch graag weer naar terugkeren.
Het gaf me wel een goed gevoel dat ik niet de enige was die om deze oude man gaf, en dat hij aan aandacht niet tekort kwam.
Uit het dashboardkastje van Rames' rollator kwam plotseling een verzameling kleine wijnflesjes te voorschijn die we samen deelden.
"Ik mag eigenlijk niet meer drinken, maar dit is wel een bijzondere gelegenheid, vind je niet?" zei hij terwijl de wijn vrolijk in het colaglaasje klokte.
Het mooie aan hem is dat hij in zijn leven 67 x 365 x 24 bijzondere gelegenheden heeft weten te creëren. En als dát geen goed voorbeeld is....
Lennaert
(klik:) Ode aan Ramses